Restafval

Ik heb aandacht over.

Naturellement

Ik heb zere knieën.
Volgens mij zijn ze overbelast.
Ik heb twee mogelijke oorzaken ontdekt:

1. ik kom te hard neer op de grond tijdens het lopen
2. ik ben te hard met beide benen op de grond beland één der laatste dagen

Tresstress

Rustig door het buitengroen wandelen, ho maar. Gestreste eenden maakten mij het leven zuur. Met hun spastische gefladder als ze ein-de-lijk doorhadden dat er een Mensch, wonderlijk wezen der natuur, aankwam.

Een lief wit kalfje met een rommelige vacht vluchtte naar de andere kant van de wei toen hij me zag.

En er was een zwaan die me agressief aankeek, nog net niet ging wieken met zijn vleugels. Zero tolerance.

De spinnen waren boos, omdat ik door hun web moest. Alsof het voor mij een pretje was!

Kikkers wisten niet hoe snel ze onder water moesten komen, een gek bruin vogeltje was in een wip verdwenen in een bladerdak, ik wil niet weten hoeveel kleine insecten ik heb geplet met mijn grote schoenen.

Guttegut

Wederom een vreemde spreuk zomaar tussen de akkers.

'Zelfs een reis van duizend mijl, begint met één stap'

Weliswaar op een tergend lelijk bepaintbrushte vrachtwagen, maar niet minder waar. Want, ja, zelfs een reis van duizend mijl (mijl?! hoeveel hectare is dat?) begint met één stap.(behalve als je bijvoorbeeld in een rolstoel zit, maar dit terzijde. maar dan kan de eerste stap die zijn van de duwer, natuurlijk.)

Nu vraag ik mij af: en nu? Behalve dat die reis met één stap begint, wat is er op komst? In godsnaam! Laat mij niet langer in onzekerheid! Zeg het! Bitte!! Leute!!

Adorno-attaque pro-kitsch

[onder constructie]

Adorno vond kitsch een sterk staaltje - het sterkste staaltje - consumptiemaatschappelijke rotzooi.
Ik ben het niet met hem eens. Kitsch kan artistieke ironie zijn.
Het is spelen met de symboliek. Juist spelen met de manier waarop de consumptiemaatschappij onlosmakelijk verbonden is met de kunstsector; het bindmiddel: geld.

Het is raar dat je een bedrag moet betalen voor een ouderwetse vogelkooi met een foto erin, maar geld in de kunstsector is immers immer symbolisch beladen; je betaalt niet voor de gebruikte verf en het schuren van de lijst. Ook bij kunstwerken die goedgekeurd waren of zouden zijn door Adorno. De prijs moet los gezien worden van de esthetische waarde. Geld en kunst zijn onverenigbaar, maar de kunstmakers hebben voedingsstoffen nodig. Noodzakelijk kwaad.

Niet alle kitsch is kunst. Moge dit duidelijk zijn.

[Ik snap hem zelf ook niet meer helemaal, maar het moet gezegd.]

Mauve

Mauve hortensia's zijn mooi.

Er zijn meer dingen mooi die ik niet per se hoef te hebben, alleen al het onverwachts tegenkomen verschaft mij voldoende genoegen:
Renault 4L, oude Saabs, oude Lada's, houten huizen, schone letters, diepzwarte waterplasjes, verweerde DDR-fabrieken, natuurschoon met aangekleefd jaargetij, spontane lachen. Maar er is iets wat ik écht hebben wil. Later. Als ik een tuin heb. En verantwoordelijkheid aankan.

Dit:
Een dwerggeitje. Alleen: kun je hem melken? Want ik wil eigengemaakte geitenkaas.

Wat is in een naam?!

Chin. Ind. Afhaalrestaurant Fat Kee

Zonnestudio Bon Bini

Nu is aangetoond dat zonnebanken (verb) kankerverwekkend is, zullen de zonnebankstudio's verdwijnen. Dacht ik. Maar daarna dacht ik: ohnee, dat zal wel niet. Want mensen blijven natuurlijk gaan; uiterlijk vertoon. En morele verantwoordelijkheid zal de eigenaars van de studio's worst wezen, want de wet van vraag en aanbod wordt hoger gesteld; kapitalisme.

Op de biechtstoel I

Ik ben immanent lui. Het liefste zit ik op terrasjes en in cafeetjes en praat ik met socio-interessante lieden


en doe ik niets dan dat.