Traditie

Een familietraditie is geboren: op Sinterklaasavond met mijn kleine neefjes en nichtjes de meest verschrikkelijke, christelijke kinderliedjes zingen. Zo hard als je kunt. En zo vals mogelijk.

Repertoire 2008:
- Lees je bijbel, bid elke dag (in het Nederlands, Engels en Frans.)
- Een fontein, en die rivier enzo.
- Zit je deur nog op slot (In één woord: geniaal. Vooral het gekraak is een hit. Al was de rest van de familie niet heel erg te spreken over het desbetreffende element...)
- Hokjes, vakjes (Een vrolijk nummer over vooroordelen van tatadam: Elly en Rikkert. Zouden ze vaker moeten doen, altijd maar dat genegativeau. In vooroordeel zit voordeel)
- Hoofd, schouders, knie en teen (Niets christelijks aan; wel verschrikkelijk.)

De dag.

Vandaag is niet de dag voor aanhalingstekens.

Goedenmorgen!
Hallo!
Wat mag het zijn?
Een eh... een pond, ja, een pond gehakt.
Mag het een onsje meer zijn?
Nou, eigenlijk niet, maar vooruit.
Anders nog iets?
Ja, graag drie ons vriendschap met die hetero... ja, die linkse.
Die smalle, met die donkere krulletjes?
Ja, die.
Oké. Dat wordt dan vier euro vijfendertig.
Alstublieft.
Heeft u er misschien vijf cent bij?
Nee, sorry, ik heb niet zo veel kleingeld.
En jij, wil jij nog een plakje worst?
(Ja.)
Hè?
JA!
Nou, Fransje, niet zo brutaal!
Alsjeblieft!
En wat zeg je dan tegen de mevrouw?
(Dankuwel...)
Nee, dat hoort ze niet hoor, als je het zo zacht zegt.
Dankuwel...
Goed zo. Een fijne dag nog!
Ja, ook zo! Tot ziens!
Tot ziens!

Duitse heerlijkheid

"Maar Duits als hij is, weet Roob in het aardse toch steeds het hemelse te vinden." (Joost Pollmann)