gevoel dat er mensen om me heen staan, die allemaal tikken met hun wijsvinger en vragen en zeuren en nog meer tikken en ongeduldig zijn en die er eigenlijk niet zijn, maar dat het dan mijn eigen vezels, cellen en bloedplaatjes zijn die tikken met hun metaforieke wijsvingers en vragen en zeuren en nog meer tikken en ongeduldig zijn.
'Hé!'
Oh. Ik moet gaan.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten